جمعه 1 آذر 1398
  • جامعه
  • شماره خبر: 9608166
  • 4 آبان 1398
  • 09:34
  • امتیاز:5/4
  • امتیاز شما
یادی از روزگار قدیم و قدیمی‌ها

یادی از روزگار قدیم و قدیمی‌ها

به محله‌مان که نگاه می‌کنیم کمتر نشانی از سال‌های گذشته در آن می‌یابیم. تغییراتی که آرام آرام صورت گرفتنشان، جای هرگونه واکنشی را از اهالی محل گرفته است.

از گونه‌های درخت سپیدار گرفته تا معماری مسجد محله و خانه‌هایی که کمتر از دو طبقه بودنشان دیگر معنایی ندارد. خانه‌های یک‌رو و حیاط‌های باصفا جای خود را به اپن‌های خوش طرح و گچ‌بری‌های رنگارنگ داده است و به جای هرچه سادگی است، رنگ تجمل بر پیکره‌ی محله نشسته است.

در گذشته ساکنان یک محله نسبت به هم احساس مسئولیت می‌کردند، به ریش سفیدان محل احترام می‌گذاشتند و هوای کوچکترها را داشتند. یكی از شاخص‌های شناخت انسا‌ن‌ها در آن زمان محله‌شان بود.

برای خواستگاری، پذیرش در مشاغل و... كافی بود به محل زندگی فرد سری بزنید. آن روزها سند افتخار مردم، محله‌شان بود؛ به‌عنوان مثال می‌گفتند:

بچه‌های فلان محله خیلی بامعرفت هستند، یا دست و دلبازی را باید از محله‌ی فلان آموخت. اما با گذشت زمان، مردم محله از یك‌دیگر فاصله گرفته‌اند؛ دیگر پسر همسایه برای پیرزن محله نان نمی‌خرد، بقال محله نسیه نمی‌دهد و كودكان بازی‌های محلی را فراموش كرده‌اند.

خوشمان بیاید یا نیاید فرهنگ ما در چند سال اخیر در لابه لای تأثیرپذیری از ملزومات زندگی مدرن از پیامک، ایمیل و چت گرفته تا هزار و یک تکنولوژی جدید دیگر، اینقدر دستخوش تغییر شده که دیگر یادمان نمی‌آید روزی برای برگزاری مجلسی خودمانی می‌توانستیم روی خانه‌ی همسایه حساب باز کنیم، یا اگر شب و نیمه شبی برایمان مهمان می‌آمد، این نان، پیاز و تخم مرغ همسایه بود که شام مهمان ناخوانده‌مان می‌شد . این روزها اگر غیر از ایام خاصی مثل محرم یا ماه رمضان، با کاسه‌ای آش در خانه‌ی همسایه را بزنید، نگاه حیران آ ن‌هاست که پذیرای شما می‌شود؛ اما پای درد دل و حسرت گذشته قدیمی‌ها که بنشینید، آن‌ها خوب به خاطر دارند روزگاری را که هر همسایه‌ای که بویی ازغذا به او می رسید، سهمی هر چند اندک در آن غذا داشت. و حدیث «مسلمان نیست کسی که همسایه‌اش سر گرسنه بر زمین بگذارد»، آن روزها نمود واقعی داشت.

در گذشته رونق بازارهای محلی، تفریحات مشترك و دورهمنشینی‌ها به بهانه‌های مختلف، موجب تحكیم رابطه‌ی افراد در یك محله می‌شد و خاطرات مشترکی را برای آنان رقم می‌زد. پاتوق‌ها و محل‌های گردهمایی و فعالیت‌های جمعی ساکنان، از عوامل خاطره‌انگیزی هستند که باید به حفظ هویت آن‌ها مبادرت ورزید. حفظ و تقویت عوامل خاطره‌انگیز، ابزاری است که ساکنان را به محله پیوند می‌زند و احساس تعلق را در آن‌ها عمیق‌تر می‌گرداند. داشتن خاطرات مشترك و ایجاد و تداعی «خاطرات عمومی» در شهروندان، حس تعلق خاطر را در نزد آنان فراهم کرده و شهرنشینان را به سوی شهروند شدن که گستره‌ای فعال‌تر از ساکن شدن صرف دارد؛ هدایت  کند.

به یاد داشته باشیم که هر ساعت، هر دقیقه و هر ثانیه، روزگار برای ما خاطراتی را رقم می‌زند. یادآوری، بازگویی و ثبت خاطرات، در عین حال که کمک می‌کند تا به خاطرات گذشته جانی دوباره ببخشیم؛ سبب می‌شود این خاطرات، که بخشی از آن‌ها درس‌های عبرت‌آموز سال‌ها تجربه و درس پس دادن به روزگار بوده‌اند را به سمع و بصر آیندگان برسانیم. با استفاده از نگارش خاطرات، شیوه‌ی سنتی بازگو کردن آن‌ها به صورت شفاهی و سینه به سینه، به شکل مکتوب در می‌آید و یادگاری می‌شود که ما به نسل‌های آینده هدیه می‌دهیم.

شورای اجتماعی محلات کرمان در نظر دارد با بهره‌گیری از پتانسیل شوراهای اجتماعی محلات، سری به قدیمی‌های تعدادی از محلات شهر بزند و در لا به لای گپ و گفتی صمیمانه، خاطرات قدیمی آنان را در محله‌شان جویا شود.

لذا با یاری پروردگار بی‌همتا، از شماره آینده و در این ستون مطالب و اطلاعات مفید محله‌های مختلف به منظور معرفی فعالیت‌های این شوراها و شناخت  هرچه بیشتر محله‌هایی که شورای اجتماعی محله آن‌ها تشکیل شده، در اختیار شهروندان عزیز کرمانی قرار خواهد گرفت.

 

گردآورندگان:

 احمد صالح‌آبادی، محدثه رضایی

15.627